Net zoals andere websites maken ook wij gebruik van cookies (en daarmee vergelijkbare technieken) om het bezoek van onze website voor jou nog makkelijker en persoonlijker te maken. Bovendien kunnen wij en derde partijen hiermee eventueel advertenties aanpassen aan jouw interesses en kun je informatie delen via social media. Door verder gebruik te maken van deze website ga je hiermee akkoord.

'GEDREVEN DOOR TALENT, VERBONDEN IN CREATIVITEIT'

Bram van Sambeek

 

Bram van Sambeek (1980) ontving in 2009 de Nederlandse Muziekprijs, als enige fagottist in de 30 jarige geschiedenis van de prijs. De Nederlandse Muziekprijs is de hoogste staatsonderscheiding die aan een musicus, werkzaam in de klassieke muziek, kan worden uitgereikt.

Bram van Sambeek besloot op tienjarige leeftijd fagot te gaan spelen. Hij begon zijn studie bij Fred Gaasterland en vervolgde die aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag bij Joep Terwey en Johan Steinmann. Na het afronden van zijn studie nam hij privélessen bij Gustavo Núñez. Masterclasses volgde hij bij Brian Pollard en twee van de weinige echte fagotsolisten ter wereld: Klaus Thunemann en Sergio Azzolini. Bijzonder is het instrument dat hij bespeelt, de Heckel #11174, die eerder het eigendom was van zowel Klaus Thunemann als Sergio Azzolini. Nog tijdens zijn studie won Van Sambeek eerste prijzen tijdens het Prinses Christina Concours en de Nationale Finale van de Stichting Jong Muziektalent Nederland. In 1999 werd hij door deze stichting uitgeroepen tot Muziektalent van het jaar. In 2008 ontving hij de tweede prijs op de internationale ‘Gillet-Fox Competition’ in de Amerikaanse staat Utah.

In 2011 won hij een Borletti Buitoni Trust Award. Tevens werd hij toegelaten tot het programma “Chamber Music Society Two” van het Lincoln Center in New York. Van 2002-2011 was hij solofagottist van het Rotterdams Philharmonisch Orkest, en hij is regelmatig te gast als solo fagottist bij het London Symphony Orchestra en het Mahler Chamber Orchestra. Sinds 2011 besloot Bram zich te focussen op kamermuziek en solospel. Hij ontwikkelde verschillende concert formaten zoals slaap-concerten, en schuwt geen enkele stijl meer na het nauwkeurig bestuderen van verschillende uitvoeringspraktijken van Arabische muziek tot heavy metal.

Bram van Sambeek wordt regelmatig gevraagd als solist in binnen- en buitenland. Bram speelt als solist met orkesten als het Gothenborg Symphony Orchestra, het Nederlands Kamer Orkest, het Orkest van het Oosten en het Würtembergisches Kammerorchest er Heilbronn. Onder meer componisten Vanessa Lann en Sebastian Fagerlund en Kalevi Aho schreven concerten speciaal voor hem. Bram werd aanbevolen door verscheidene beroemdheden zoals Valery Gergiev die hem naast “very gifted” ook als “not eccentric but a little bit unusual” kwalificeerde.
Hij bracht voor de labels Brilliant Classics en BIS Records verschillende cd’s uit die zijn veelzijdigheid goed weergeven van werken uit de vroegste geschiedenis van de fagot tot een rock album onder de naam ORBI (the Oscillating Revenge of the Background Instruments). In 2020 zal hij de concerten van Mozart, Weber en Du Puy opnemen voor BIS Records.

Remy van Kesteren

De Nederlandse harpist Remy van Kesteren is oprichter en artistiek directeur van het Dutch Harp Festival. In 2016 won hij de Nederlandse Muziekprijs.

Van Kesteren studeerde bij Erika Waardenburg aan het Utrechts Conservatorium en bij Isabelle Moretti aan het Conservatoire national supérieur de musique de Paris. In 2012 behaalde hij ‘summa cum laude’ zijn masterdiploma aan het Conservatorium van Amsterdam.

Op zijn zestiende debuteerde Van Kesteren al in Het Concertgebouw met het Nederlands Kamerorkest. Een jaar daarvoor speelde hij ter gelegenheid van de doop van Prinses Amalia en trad hij op in Carnegie Hall, New York.

De vele prijzen die hij op binnen- en buitenlandse concoursen won, leidden tot concerten over de hele wereld, van Europa tot de Verenigde Staten, Japan en Afrika.

Vanaf 2015 ging Van Kesteren tevens op ontdekkingstocht naar andere genres, zoals pop, minimal music en improvisatie. Hij creëerde zijn eigen muzikale wereld met eigen composities: een mengeling van neoklassieke minimal, elektronica en jazz. Bovendien ontwikkelde hij samen met de harpbouwer Salvi een nieuw instrument, de Réus 49; het heeft 49 in plaats van 47 snaren en kan zowel akoestisch als elektrisch versterkt worden bespeeld.

Iris Hond

Toen Iris Hond in 2004 werd aangenomen aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag had ze precies voor ogen wat haar einddoel was, wat ze daar kwam doen: ze wilde concertpianiste worden en optreden in de mooiste en meest prestigieuze concertzalen ter wereld. Dat was ook haar motivatie geweest om de jaren daarvoor dag in dag uit, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, te studeren. Op het conservatorium ontdekte Iris echter snel dat alle studenten een plaatsje op het concertpodium ambieerden. De realiteit is echter dat er voor heel weinig conservatoriumstudenten een carrière als concertpianist is weggelegd. De meesten hebben ondanks hun enorme talent en harde werken veel moeite om na hun afstuderen een baan te vinden, een minderheid gaat aan de slag als muzikant en slechts een enkeling verovert een plekje op het concertpodium.

Iris realiseerde zich al snel dat alleen talent en hard werken niet genoeg is en dat je naast je spel moet zoeken naar iets waarmee je je kan onderscheiden van de massa, iets wat jou als muzikant uniek maakt.

Voor Iris was het al snel duidelijk dat ze ook op andere plekken dan de concertzaal wilde spelen. Naast haar optredens in klassieke concertzalen zoals het Koninklijk Concertgebouw in Amsterdam en talloze andere toonaangevende zalen speelde ze geregeld op plekken waar normaal geen klassieke muziek komt, zoals gevangenissen en opvangcentra voor daklozen en vluchtelingen, via haar eigen Iris Hond Foundation

Voor Iris Hond was een combinatie van de klassieke wereld binnen het conservatorium en de wereld daarbuiten, waar klassieke muziek minder vanzelfsprekend is, heel logisch. Maar bij veel mensen binnen (en buiten) het conservatorium stuitte ze op onbegrip over het samenbrengen van deze twee werelden. Deze ervaring was voor haar een belangrijke motivatie om jonge musici te begeleiden in hun ontwikkeling als muzikant. Zo heeft Iris gewerkt als talentencoach bij het Talpa programma Superkids en ze begeleidt een aantal zeer talentvolle conservatoriumstudenten. Iris is daarom heel blij om aan de slag te gaan met de talenten van Young Classic Masters. Zelf zegt ze daarover: “Ik zie ernaar uit met ze te werken en ze hopelijk te inspireren om hun eigen, hopelijk unieke weg te vinden "

Steun ons

Vriend Partner Doneer

 

Website laten maken door Modual | Open cookie voorkeuren